اشعار شاعران نامی

اشعار سیمین بهبهانی
نویسنده : مهدیس سعادتمند - ساعت ۸:٠٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۸ آذر ،۱۳٩٠
 

 

                        پاره ای از اشعار سیمین بهبهانی

               Simin Behbahani.jpg                        

بیوگرافی: 

نام:سیمین خلیلی

میلاد:28 تیر 1306 در تهران 

 

                        (فعل مجهول)

              بچّه ها صبحتان به خیر...سلام
              درس امروز ما فعل مجهول است
              فعل مجهول چیست می دانید؟
               نسبت فعل ما به مفعول است

                    در دهانم زبان چو آویز
                    در تهیگاه زنگ می لغزید
                صوت ناسازم آنچنان که مگرـ
                 شیشه بر روی سنگ می لغزید

                  ساعتی داد آن سخن دادم
                   حقّ گفتار را ادا کردم
                   تا ز اعجاز خود شوم آگاه
                   ژاله را زآن میان صدا کردم


               ژاله! از درس من چه فهمیدی؟
               پاسخ من سکوت بود و سکوت
                   ده جوابم بده کجا بودی؟
                 رفته بودی به عالم هپروت؟

                  خندهء دختران و غرش من
                 ریخت بر فرق ژاله چون باران
                 لیک او بود غرق حیرت خویش
                   غافل از اوستاد و از یاران

                   خشمگین،انتقامجو،گفتم
              بچّه ها! گوش ژاله سنگین است
                دختری طعنه زد که:نه خانم
              درس در گوش ژاله یاسین است

                                          
                 باز هم خنده ها و همهمه ها
                 تند و پیگیر می رسید به گوش
                  زیر آتشفشان دیدهء من
                ژاله آرام بود و سرد و خموش


                   رفته تا عمق چشم حیرانم
                    آن دو میخ نگاه خیرهء او
                 موج زن در دو چشم بی گنهش
                     رازی از روزگار تیرهء او


                  آنچه در آن نگاه می خواندم
                  قصّهء غصّه بود و حرمان بود
                   ناله ای کرد و در سخن آمد
                 با صدایی که سخت لرزان بود



                "فعل مجهول" فعل آن پدریست
                   که دلم را ز درد پر خون کرد
              خواهرم را به مشت و سیلی کوفت
                     مادرم را ز خانه بیرون کرد


                 شب دوش از گرسنگی تا صبح
                    خواهر شیرخوار من نالید
                    سوخت از تاب شب برادر من
                     تا سحر در کنار من نالید



                   از غم آن دو تن،دو دیدهء من
                 این یکی اشک بود و آن خون بود
                       مادرم را دگر نمی دانم
                  که کجا رفت و حال او چون بود


                   گفت و نالید و آنچه باقی ماند
                     هق هق گریه بود و نالهء او
             شسته می شد به قطره های سرشک
                      چهرهء همچو برگ لالهء او


                   نالهء من به ناله اش آمیخت
                    که غلط بود آنچه من گفتم
                   درس امروز، قصّهء غم توست
                    تو بگو،من چرا سخن گفتم؟


                 "فعل مجهول" فعل آن پدریست
                    که تو را بی گناه می سوزد
                   آن حریق هوس بود که در او
                     مادری بی پناه می سوزد؟  

 

(از یاد رفته)

رفتیم و کس نگفت ز یاران که یار کو؟
آن رفته ی شکسته دل بی قرار کو؟
چون روزگار غم که رود رفته ایم و یار
حق بود اگر نگفت که آن روزگار کو؟
چون می روم به بستر خود می کشد خروش
هر ذرّه ی تنم به نیازی که یار کو؟
آرید خنجری که مرا سینه خسته شد
از بس که دل تپید که راه فرار کو؟
آن شعله ی نگاه پر از آرزو چه شد؟
وان بوسه های گرم فزون از شمار کو؟
آن سینه ای که جای سرم بود از چه نیست؟
آن دست شوق و آن نَفَس پُر شرار کو،
رو کرد نوبهار و به هر جا گلی شکفت
در من دلی که بشکفد از نوبهار کو؟
گفتی که اختیار کنم ترک یاد
خوش گفته ای ولیک بگو اختیار کو؟

 

(دلم گرفته ای دوست،هوای گریه با من)

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من
گر از قفس گریزم کجا روم، کجا من؟

کجا روم که راهی به گلشنی ندانم
که دیده برگشودم به کنج تنگنا من

نه بسته‌ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته‌پاره بر موج، رها، رها، رها من

ز من هر آنکه او دور ، چو دل به سینه نزدیک
به من هر آن که نزدیک، ازو جدا، جدا من!

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده‌ام چرا من؟

ستاره‌ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست ، هوای گریه با من

 

(سنگ گور)

 

ای رفته ز دل ، رفته ز بر ، رفته ز خاطر

 

بر من منگر تاب نگاه تو ندارم

 

بر من منگر زانکه به جز تلخی اندوه

 

در خاطر از آن چشم سیاه تو ندارم

 

ای رفته ز دل ، راست بگو !‌ بهر چه امشب

 

با خاطره ها آمدهای باز به سویم؟

 

گر آمده ای از پی آن دلبر دلخواه

 

من او نیم او مرده و من سایه ی اویم

 

من او نیم آخر دل من سرد و سیاه است

 

او در دل سودازده از عشق شرر داشت

 

او در همه جا با همه کس در همه احوال

 

سودای تو را ای بت بی مهر !‌ به سر داشت

 

من او نیم این دیده ی من گنگ و خموش است

 

در دیده ی او آن همه گفتار ، نهان بود

 

وان عشق غم آلوده در آن نرگس شبرنگ

 

مرموزتر از تیرگی ی شامگهان بود

 

من او نیم آری ، لب من این لب بی رنگ

 

دیری ست که با خنده یی از عشق تو نشکفت

 

اما به لب او همه دم خنده ی جان بخش

 

مهتاب صفت بر گل شبنم زده می خفت

 

بر من منگر ، تاب نگاه تو ندارم

 

آن کس که تو می خواهیش از من به خدا مرد

 

او در تن من بود و ، ندانم که به ناگاه

 

چون دید و چها کرد و کجا رفت و چرا مرد

 

من گور ویم ، گور ویم ، بر تن گرمش

 

افسردگی و سردی ی کافور نهادم

 

او مرده و در سینه ی من ،‌ این دل بی مهر

 

سنگی ست که من بر سر آن گور نهادم ...

 

(هنوز)


می کشد نعره که آرامِ دلم اوست هنوز...

 

با همه زخم که سیمین به دل از او دارد

طبع من لاله ی صحرایی ی ِ خودروست هنوز

هم مگر دوست عنایت کند و تربیتی

مرحبا عشق که بازوش به نیروست هنوز

بکشد یا بکشد، هر چه کند دَم نزنم

بر سر شانه ی من تاری از آن موست هنوز

رشته ی مهر و وفا شُکر که از دست نرفت

جان ِ ‌حسرت زده زان خاطره خوشبوست هنوز.

بر سرو سینه ی من بوسه ی گَرْمش گل کرد

یاد او می دمدم جان به رگ و پوست هنوز

گر چه با دوری ی ِ او زندگیم نیست، ولی

گرچه راضی نشد از من دل آن دوست هنوز

هر چه او خواست، همان خواست دلم بی کم و کاست

می برم جسمی و، جان در گرو اوست هنوز

رفتم اما دل من مانده برِ دوست هنوز

 

 

 

 

 

 
 
 
(لاله های سرخ)

گر سرو را بلند به گلشن کشیده اند

کوتاه پیش قد بت من کشیده اند  

زین پاره دل چه ماند که مژگان بلند ها 

چندین پی رفوش ، به سوزن کشیده اند

امروز سر به دامن دیگر نهاده اند 

آنان که از کفم دل و دامن کشیده اند

آتش فکنده اند به خرمن مرا و ، خویش

منزل به خرمن گل و سوسن کشیده اند 

با ساقه ی بلند خود این لاله های سرخ

بهر ملامتم همه گردم کشیده اند 

کز عاشقی چه سود ؟ که ما را به جرم عشق

با داغ و خون به دشت و به دامن کشیده اند 

حال دلم مپرس و به چشمان من نگر

صد شعله سر به جانب روزن کشیده اند 

سیمین !‌ در آسمان خیال تو ، یادها

همچون شهاب ها ، خط روشن کشیده اند